درود
دوست عزیز،آقای تهرانی جهت اثبات علم نبودن بازاریابی 2 دلیل آورده اید که خودش مبنای علم بازاریابی است!مبنای صحبت شما علم بازاریابی است و دو دلیل مذکور تحت تئوری اقتضایی قرار می گیرد.بر مبنای این تئوری هیچ راه حل بهینه ای جهت همه شرایط موجود نیست و از قضا در بازاریابی مدرن و متاثر از چرخه تامین کننده تا مصرف کننده عامل مهم و تاثر گذار ، انسان و خصوصیاتش است.بهمین جهت علم بازاریابی چهارچوبی framework دارد جهت استفاده از فنون بازاریابی در ارتباط با انسان های مختلف و بر این اساس جهت هر فرد و هر محصول می توان یک الگوی پرزنت منحصر بفرد تعیین کرد(که البته هیچ قطعیتی ندارد).و مبحث بعدی که در دل این گفته بصورت نهفته فرمودید نیز جای تامل است.شما بازاریاب را معیار قرار داده اید!بازاریاب جزیی از فرآیند بازاریابی است،مگر یک بازاریاب استراتزی های قیمت را تعیین می کند؟مگر استراتزی های محصول را؟مگر استراتزی های توزیع را؟ و...
بازاریابی فرآیندی است از علم و آن چیزی که شما احساس نام نهاده اید و احساس فقط در مراحلی از این فرآیند دخیل است منجمله در الگوی پرزنت.می توان از احساس استفاده ابزاری کرد جهت تاثیرگذاری و از ادراک جهت تصمیم گیری ولی علم و منطق است که از هردو مورد به اقتضای شرایط استفاده خواهد کرد.
سپاس

درود بر شما
جناب طیبی خود تعریف تئوری اقتضایی علم بودن را لغو و آن را تبدیل به بصیرت میکند تا علم . مفاهیم جدیدی همچون بدیه سرایی و ... نیز به همین دلیل علم نبودن توسعه داده شده است . حال اگر شما متنی را مطالعه فرمایید که از طریق آن به بصیرت جدیدی برسید این علم نیست بلکه بصیرت و میزان آکاهی فردی و یا حتی جمعی افزایش یافته است این آگاهی میتواند در ذهن الگوهایی را ایجگاد نماید که شما را برای تصمیم گیری های آتی در مواقع ضروری کمک نماید .
جناب یوسف طایی عزیز
همین جناب کاتلر که میفرمایید هم گرچه در به الگو درآوردن بسیاری از موارد بسیار خوب بوده و من شخصا خودم و امثال خودم را با ایشان مقایسه نمیکنم اما همین آقا را هم خیلی از استاتید مجنون و دیوانه میخوانند برای خودشون هم دلیل دارند . دلایل آن ها بخوانید هم بد نیست .
نکته آخر اینکه دوستان مگر نه اینکه بازاریابی به قول شما علم است . بسیار خوب مثلا فکر میکنید شرکت سونی کم متخصص بازاریابی داره ؟ حتما هم بر اساس علم بازاریابی عمن میکنند پس چرا تا بحال چندین بار شکست خورده اگر فرض کنیم که بازاریابی علم است یعنی 2+2 = 4 پس چرا این مقدار بعضی مواقع 3 و برخی دیگر 5 میشه شاید شما بگید بازاریاب در تدیم برنمش اشتباه کرده . من و شما ممکنه اشتباه کنیم آقای کاتلر که آمال آرزوی خیلی ها هم هست اشتباه میکنه من چندین مثال میتونم بزنم که همین ایشون را از شرکت های مختلف بیرون کردند برای شکست خوردن برنامه بازاریابیش . . اما مدیران دیگری هستند که شم بازاریابی دارند و از این شرکت به آن شرکت با سلام و صلوات میبرندشون
حرف آخر من اینکه دلیلی نداره خودتون را در چهارچوب های تعریف شده و بظاهر منطقی گفتار کنید از اول دنیا بازاریابی بوده و همیشه هم کسایی موفق بوده اند که حس قوی تر (شم) قوی تری داشته اند

با داشتن شم قوی موافقم، افرادی که شم قوی دارن و ذهنی جستجوگر، در مسائلی که میشه مثال سونی رو هم اینجا فرض گرفت، تحقیق می کنن و در نهایت متوجه به یک نتیجه میسن، اون نتیجه بصورت یکی از پله های علم بازاریابی واقع میشه ، علم فرمولهای ثابت شده ی همین افراد با شم و تفکر بالاست که خودتون فرمودید. در اینکه بازاریابی علم نیست بسیار باید بررسی و تامل کرد و به ریشه اصلی که "اساسا علم چیست؟؟" برگردیم که بعد از اون میشه تازه زبان مشترکی پیدا کرد و تصمیم گرفت که آیا علم هست یا نیست؟ به نظر من علمه چون مخلوطی از همین شم قوی و تفکر و ظرافت و تحقیق و بررسی متخصصان برجسته ی دنیاست.

درود. برای تایید فرمایش جناب تهرانی باید عرض کنم : قوائد و قانون هایی که به صورت کاربردی گرد اوری می شود بیشتر در تعریف علم می گنجد در حالی که در ارائه روش های فروش و بازاریابی تضمینی بر عملی بودن انها نیست و به همین دلیل است که بازاریابی و فروش را می توان هنر هم طلقی کرد. درواقع فروش بر اساس یک ارتباط با یک موجود صاحب اختیار صورت می پذیرد که می تواند رفتاری خارج از تمامی تعاریف و پیش بینی ها داشته باشد. و این هنر یک فروشنده است که با جمع بندی تمام مطالعات و اطلاعاتی که از قبل داشته است یک فرایند را به درستی به سر انجام برساند که ممکن است روشی را که پیاده می کند هرگز در کتاب یا چهارچوب تعریف شده ای نیامده باشد. پس فکر می کنم علوم بازاریابی هیچ وقت یک علم مطلق نیست و نسبت به شرایط قابل تغییر است. درپناه حق.

سلام به همه دوستان. "درست کار کردن یا کار درست کردن!؟" مسئله این است. بهره وری مهمتره یا اثر بخشی!؟ ما باید مدیری خوب باشیم یا رهبری موفق!؟
به نظر بنده خانم عیسائی کاملا درست گفتن. ولی این جمله برای یک مدیر خوبه نه برای یک رهبر. (مدیر حافظ شرایط موجود است و رهبر ایجاد کننده شرایط مطلوب) برای اینکه یک سازمانی به موفقیت برسه باید به سمت اهدافی که داره حرکت کنه و برای اینکه این حرکت، حرکت موفقی باشه نیاز به این داره که هم بهره وری رو در نظر بگیره و هم اثر بخشی رو. و صد البته نقش اثر بخشی پررنگ تر خواهد بود.
حالا توجه کنید به این داستان:
فردی از خیابانی عبور می کنه و می بینه که دو گروه مشغول کارند. یک گروه با نهایت دقت با پیشرفته ترین تجهیزات زمین رو حفر می کنند و به پیش می رند. گروه دوم هم با نهایت دقت و مهارت محل هایی رو که گروه اول حفر کرده بلافاصله پر و ترمیم می کنند. فرد نزدیک میشه و از مسئول یکی از اکیپ ها می پرسه که این چکار نابخردانه ای که شما انجام می دید؟؟؟
مسئول اکیپ می گه ما سه گروه بودیم. یک گروه زمین رو حفر می کرد، گروه دیگه لوله داخل زمین می ذاشت و گروه سوم هم روی لوله ها رو می پوشوند و محل حفاری رو ترمیم می کرد.
از دیروز گروه دوم مشکلی براشون پیش اومده و نتونستن بیان ولی ما با نهایت دقت داریم کار خودمون رو انجام می دیم!

سلام. مطلب دوست خوبمون خیلی خوب و عالی بود ... اما به نظر من مدیریت و رهبری یک مفهوم دارند و مسئولیت هر دو در اداره یک سازمان یکی هست. در واقع این " راهبر " هست که مسئولیت ایجاد شرایط مطلوب و هدایت آن می باشد و رهبر یا مدیر حافظ و ناظر بر انجام صحیح اتفاقات می باشد.

ولی من فکر میکنم رهبری با مدیریت خیلی فرق می کنه و رهبر و مدیر هم دو نقش کاملا متفاوت هستند

چطور چنين چيزي امكان داره؟

خيلي عالي بود آقاي تلخابي ، شما اطلاعات مديريتتون خيلي بالاست ها. اميدوارم من و بقيه دوستان بتونيم نهايت استفاده رو ببريم.

سلام آقای فکوری؛ من رو به توپ بستید! ممنون از توجهاتتون. منظور من اصلا این نیست که هدف وسیله را توجیه میکنه. در واقع این طور باید گفت که راه و روش هایی که باعث موفقیت خیلی از مجموعه ها (شرکت ها، سازمان ها، افراد و ...) شده تضمینی وجود نداره که موجب موفقیت مجموعه های مشابه هم بشه. در واقع این بحث مربوط میشه به آنالیز SWOT (نقاط قوت Strength، نقاط ضعف Weakness، فرصت ها Opportunity، تهدیدها Threats). به دلیل اینکه محیط داخلی (Internal environment) و محیط خارجی (External environment) شرکت ها با هم متفاوته و هر شرکتی باید با توجه به این عوامل متغیر نسبت به اهداف خودش برنامه ریزی کنه. البته این وسط قواعد مشخصی هم وجود دارند که جدای از فضای موجود باید مبنای تصمیم گیری مدیران شرکت قرار بگیره.

هر مجموعه ای در کار خود با دو محیط سر و کار دارد که یکی محیط داخلی و دیگری محیط خارجی آن مجموعه است؛ و از آنجا که ناگزیر از این محیط ها تأثیر می پذیرد و در مواقعی هم تأثیرگذار است باید برای بدست آوردن بهترین نتایج، نسبت به شناخت این محیط ها اقدام کند.